Izvodi iz istorijata Subotice i okoline: početak 

Subotica leži na drevnom razvođu dveju velikih reka – Dunava i Tise. Izdignuta kao ostrvo okruženo vodom i močvarama, počela je da se razvija u XIII veku kao utvrđeno sklonište nakon najezde Tatara koji su uništili okolna sela 1241.-1242.
Ime Subotice se prvi put spominje u jednom dokumentu iz XIV veka (1391. g.) koji je izdao guverner Macsoa i načelnik okruga Bodrog i to kao "Zabadka" ili "Zobodka". Od tada ovaj grad je imao preko 200 različitih imena u raznim dokumentima. Oblik "Szabadka" (koji se i danas koristi u mađarskom jeziku) prvi put se pojavio tek 1679. godine, ali je varijanta "Szabatka" (sa "t") bila poznata još od 1533. Ime "Subotica" koje se i danas koristi u srpsko-hrvatskom jeziku prvi put se pojavilo 1653. godine.

Turci su 1542. godine okupirali grad, a trupe Otomanskog carstva su se uselile u utvrđenje isterujući pri tome većinu mađarskih starosedelaca koji su se odselili u severnije delove Ugarske. Tokom 150 godina okupacije najbogatiji  zemljoposednici su se povremeno vraćali na svoja imanja da uberu porez.

Turci su naseljavali pravoslavne Srbe i druge balkanske narode (ponekad i prisilno) u ovaj region da bi zamenili populaciju koja je izbegla a i da bi obrađivali ovo izuzetno plodno zemljište. Dolazile su i srpske porodice čiji su članovi služili u turskoj vojsci kao plaćenici. Začudo, Turci su ostavili na miru franciskanske monahe u Segedinu, tako da su oni krajem XVII veka organizovali dolazak katolika iz Dalmacije (današnji Bunjevci) u ove predele. Nakon povlačenja Turaka posle poraza od Habzburgovaca 1686. godine, Subotica je bila tek nešto veća od sela. Utvrđenje je delimično srušeno a delimično izgrađeno u franjevačku crkvu i samostan. 1702. godine Subotica je imala 1969 stanovnika. Većina lokalnog stanovništva je jos uvek živela u zemljanim kolibama razbacanim po naselju. Većina kućica su bile prizemne dvosobne ii trosobne. Centar grada je bio močvaran sa potokom koji je tekao kroz njega i bio je uglavnom okružen jezercima i barama.

Mirniji uslovi života u XVIII veku pokrenuli su razvoj i doneli boljitak. Mnogi Mađari su se vratili na zemlju svojih predaka, nadajući se da će povratiti vlasništvo nad imanjima. Veliki broj Mađara, Jevreja i Nemaca zanatlija i farmera je počeo da se doseljava.

Subotica je dobila status slobodnog kraljevskog grada 1779. godine i ime je bilo promenjeno u Maria Theresiopolis u čast habzburške carice.. Uprkos grandioznom nazivu, malo je bilo impozantnih građevina, sem baroknih tornjeva tri crkve, barokne gradske kuće i veoma malog broja privatnih dvospratnih kuca. Većina ostalih kuća su bile male, seoskog tipa, prizemne sa dve ili tri prostorije. Ulice su bile uske, zakrivljene, prljave i blatnjave (ili prašnjave leti). Ovo doduše tek kad je selo počelo da prerasta u grad. Glavni korak je bio veliki hidroinžinjerski projekat isušivanja područja sproveden početkom XIX veka.

Građani Subotice su učestvovali u revoluciji protiv Habzburgovaca 1848/49. godine, i bili su žestoko kažnjeni nakon što je Monarhija ugušila pobunu. Zlatno doba za Suboticu je međutim nastupilo ubrzo – nakon stvaranja dvojne Austrougarske Monarhije 1867. Grad se ubrzano ravijao, ponajviše zahvaljujući uvođenju železnice. Subotica je 1869. bila povezana sa glavnom prugom Szeged – Fiume (Rijeka, Hrvatska) a 1882. sa glavnom vezom Pešt – Zemun. Ove važne veze su učinile da Subotica postane najznačajnija raskrsnica južne Mađarske, a grad je, nazvan i "najvećim evropskim selom", postao jedan od glavnih industrijskih, trgovačkih, sportskih, turističkih i zdravstvenih centara Centralne Evrope.

Kompanija za preradu i pakovanje mesa Hartmana i Konena, otvorena krajem XIX veka, postala je jedna od najznačajnijih izvoznika Monarhije. Ciglana Titusa Mačkovića, otvorena 1878, jedna od pionirskih poduhvata u polju velikih industrijskih postrojenja, obezbeđivala je materijal za izgradnju većine građevina koje još stoje u centru Subotice. Većina ih je bila izgrađena tokom samo trideset godina na prelazu XIX u XX vek.

Kulturni život je držao korak sa industrijskim napretkom, ali je najbolji primer razvoja Subotice krajem XIX veka urbanističko planiranje i građevinarstvo. Tragovi ovog perioda još se nalaze po celom gradu – crkve, vojne barake, javne zgrade uključujući Sinagogu i, iznad svega, veličanstvenu Gradsku kuću.

Izgradnja Gradske kuće je počela 1908. godine. Uskoro je postalo jasno da će se ta monumentalna građevina nalaziti na peskovitom i, što je još opasnije, na močvarnom zemljištu. Projektanti su rešili ovaj problem polaganjem borovih stabala u zemlju kao ojačanje. Građevina je završena 1910. godine i posvećena je svečanom ceremonijom 20. avgusta 1910. Veličina nove Gradske kuće plašila je mnoge stanovnike koji su uglavnom živeli u kućercima..

Gradska kuća je građevinsko remek delo u koje je inkorporirano više od 500 vrata i prozora, lavirint hodnika, više od 100 kancelarija sa čekaonicama, većnice i stepeništa. Stotine lokalnih zanatlija je dalo svoj doprinos izradi dekorativnih elemenata koji pokrivaju gotovo sve površine javnih delova zgrade kao i sve spoljašnje površine.

Većina spoljašnjih dekoracija (ali i dobar deo unutrašnjih) je napravljena u čuvenoj fabrici Žolnai u Pečuju u Mađarskoj. Za ukrašavanje većnica i nekoliko kancelarija (gradonačelnikova, kancelarije gradskih činovnika) korišteni su drveni elementi sa mađarskim narodnim motivima dok transilvanijski motivi krase oslikane zidove. Naročitu vrednost imaju vitraži sa olovnim okvirima iz radionica majstora Šandora Nađa i Mikše Rota.

Velika većnica zaslužuje naročitu pažnju zbog svojih vitraža. Ova remek dela velikih dimenzija uspela su da prežive turbulentna vremena prošlog veka sa minimalnim oštećenjima. Vitraži prikazuju cara i kralja Franca Josipa i caricu i kraljicu Mariju Terezu. Pored njih su carski i gradski grbovi. Sa njihove leve i desne strane prikazani su najveći vladari i političari ovih prostora iz različitih istorijskih epoha: Janos Hunyadi, Istvan Verboczy, Ferenc Rakoczy II, Arpad-vodja, St. Stephen (Szent Istvan), St. Laszlo, Mathias Corvin, Lajos Nagy, Kalman Konyves, Istvan Szechenyi, Ferenc Deak, i Lajos Kossuth

Danas Gradska kuća služi u mnoge svrhe. U njoj su smeštene brojne kancelarije i institucije i sedište je gradske vlasti. Kao što su Komor i Jakab i zamislili, u prizemlju se nalaze prodavnice i poslovni prostori.

Razvoj Subotice bio je ometan do 1910. Uprkos euforiji u vreme početka I Svetskog rata, posledice su se osetile na ekonomskom polju. Četvorogodišnji rat praćen građanskim ratom u Rusiji i Trianonskim mirovnim sporazumom 1920. godine kojim su veliki delovi Austro-Ugarske dodeljeni susednim državama stavio je tačku na prosperitet Subotice. Ona je postala pogranični grad Kraljevine Jugoslavije. Drugi Svetski rat (1941-1944), takozvana Hortijeva era, pogubljenja, Holokaust, bombardovanje i ponovna pogubljenja 1944. godine samo su pogoršali stvari. Ekonomija je bila potpuno uistena, većina preostalih fabrika premešteno je u unutrašnjost Jugoslavije, što je sve doprinelo osiromašenju naroda. Ovo stanje se pogoršalo ulaskom u vreme krvavog raspada Jugoslavije devedesetih godina prošlog veka.